ตอนที่ 88 จดหมายลา

ตอนที่ 88 จดหมายลา

คฤหาสน์รวงข้าวทอง ในห้องนอนของฟิลิป

ร่างที่เคยผึ่งผายของอัลฟ่าในตอนนี้กลับดูค่อมลงไปบ้าง เขานั่งเหม่อลอยอยู่ข้างเตียงอันว่างเปล่า ราวกับยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่หลานชายทิ้งไว้เมื่อวาน

ในมือกำจดหมายที่ลูเรน่าส่งต่อมาให้แน่น ขอบกระดาษหนังแกะถูกเขาใช้นิ้วลูบจนเริ่มเป็นขุย

ถ้อยคำอำลาที่สั้นกระชับแต่หนักอึ้งในทุกตัวอักษร เขาอ่านซ้ำไปซ้ำมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้ว

คำว่า “ขอโทษ” ทุกคำ คำว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง” ทุกประโยค ล้วนเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของคนเป็นปู่

เนิ่นนาน นานเหลือเกิน

แสงตะวันนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสว่างสดใสเป็นสีส้มสลัว

ในที่สุดอัลฟ่าก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปริมหน้าต่างแล้วทอดสายตามองไปไกล

สุดท้ายแล้ว