กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮ้อ……”
ไม่รู้ว่าทุบไปกี่ครั้งแล้ว มือทั้งสองข้างของเจียงเฟิงก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
การทุบอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพักสร้างภาระมหาศาลให้กับกล้ามเนื้อและกระดูกของเขา
ถึงขั้นว่าตอนนี้ ทุกครั้งที่เหวี่ยงค้อน ความรู้สึกเจ็บปวดก็ราวกับมีคนทุบลงบนแขนทั้งข้างของเขา เป็นความเจ็บที่แทบฉีกหัวใจ
แม้แต่ดวงตาก็พร่ามัวไปนานแล้ว เพราะเหงื่อที่ไหลจากหน้าผากลงมา……
แต่เจียงเฟิงยังไม่ยอมแพ้ เขากัดฟันแล้วทุบต่อไปไม่หยุด
ท่ามกลางสภาวะที่ยืดเยื้อเช่นนี้ ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง
ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าและเปลี่ยนผ่านจากกลางวันสู่กลางคืนอย่างสมบูรณ์