กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทะ…ท่านเทพอสูร ชิงอู๋…ไม่กล้าลืมขอรับ!”
หลังจากตอบคำถามของชายคนนั้นอย่างตัวสั่นงันงกแล้ว
ดวงตาที่เดิมก้มต่ำของชิงอู๋พลันปะทุด้วยความไม่ยินยอมและความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
และดูเหมือนว่าความโกรธนี้เองที่ทำให้ชิงอู๋สลัดความหวาดกลัวที่มีต่อเทพอสูรได้ เขาฝืนตัวเองถามข้อสงสัยในใจออกไปเสียงดัง
“แต่ว่า…ท่านเทพอสูร! ท่านเองก็ไม่ได้ทำตามข้อตกลงกันที่ให้ไว้กับพวกเราเหมือนกันไม่ใช่หรือขอรับ?!”
“เหตุใดในหมู่พวกเราทั้งสี่ ท่านถึงได้เข้าข้างพยัคฆ์ขาวไปเสียทุกเรื่อง?”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามคาดคั้นของชิงอู๋
เทพอสูรก็เป็นใบ้ไปเนิ่นนาน ก่อนจะส่งออกเสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญา
“เฮ้อ…ช่างเถอะ! เรื่องนี้ข้าเองก็มีส่วนที่ทำไม่ถูกต้องอยู่จริง”