กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นายคิดว่า…ชนผมแล้วพูดขอโทษคำเดียวก็จบงั้นเหรอ?”
หลังจากเด็กหนุ่มผมทองคนนั้นพูดจบ
สหายทั้งสามคนที่อยู่รอบตัวเขาก็พากันเข้ามาล้อมเจียงเฟิงเอาไว้
เมื่อเห็นแบบนั้น เจียงเฟิงก็ถึงกับพูดไม่ออกเล็กน้อย
นี่เขาเพิ่งเข้าดันเจี้ยนอะไรสักอย่างที่ชื่อว่า “ไลเกนวอลซ์” มาแท้ ๆ
อ๊ะ! ไม่ใช่สิ…ต้องเป็น “สถาบันเวทมนตร์ไลเกนวอตส์” ต่างหาก
ก็มีคนมาหาเรื่องให้เขาสั่งสอนถึงที่เลยงั้นเหรอ? แค่คิดจะใช้ชีวิตแบบเงียบ ๆ มันยากขนาดนั้นเลยหรือไง?
คิดถึงตรงนี้ เจียงเฟิงก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋า เตรียมหยิบกระบองแห่งความอัปยศออกมา
ไม่ได้ใช้มันมานานพอสมควรแล้ว ชักคันไม้คันมือขึ้นมาจริง ๆ
แต่สิ่งที่เจียงเฟิงคาดไม่ถึงก็คือ พอเอื้อมมือคว้า กลับคว้าได้แต่อากาศ