กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากมองส่งเจียงเฟิงจากไป หลี่หย่งก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่มาจากด้านหลัง ราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง
ตอนนี้ ต่อให้ไม่ต้องหันกลับไปมอง หลี่หย่งก็รู้แล้วว่าความเย็นยะเยือกนี้มาจากไหน
มันต้องมาจากคนโง่ผู้เสียเปรียบ—เริ่นเต๋อจวี่แน่นอน!
ที่สำคัญที่สุดก็คือ คนโง่ผู้เสียเปรียบคนนี้ดันเป็นฝีมือเขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ!
ด้วยเหตุนี้ หลี่หย่งจึงหันกลับไปอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย คิดจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ที่แตกร้าวของทั้งคู่
หลี่หย่ง: “ครั้งหนึ่งเคยมีมิตรภาพจริงใจมาวางอยู่ตรงหน้าผม แต่ผมกลับไม่รู้จักรักษามันไว้ หากสวรรค์มอบโอกาสให้ผมอีกครั้ง…”
ทว่าสิ่งที่ต้อนรับเขากลับเป็นใบหน้าเย็นชาที่ไร้ความรู้สึก