กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาหลง... ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะว่าเจ้าหรอกนะ แต่คราวหน้าเจ้าช่วยเลิกพล่ามกับมันได้ไหม?”
เมื่อเห็นเจียงเฟิงหลุดจากวงล้อมของทุกคนไปได้อีกครั้ง สีหน้าของอิ๋นเฉินที่ถือคันธนูอยู่ก็หม่นลงทันที
เมื่อได้ยินคำพูดอันหม่นหมองของอิ๋นเฉิน อาหลงก็ลูบจมูกอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
“ข้าไม่คิดว่า... ในสถานการณ์แบบนั้นจะยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก ก็ม้าของมันโดนเจ้ายิงตายไปแล้วนี่นา”
พอได้ยินคำพูดของอาหลง อิ๋นเฉินก็ถอนหายใจ
ในฐานะสหายร่วมรบและคู่หูที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี มันก็ไม่สะดวกจะตำหนิอาหลงมากนัก
อีกอย่าง เมื่อครู่แม้แต่ตัวมันเองยังเหม่อไปชั่วขณะ แล้วจะโยนความผิดให้อาหลงทั้งหมดได้ยังไง?