กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
พอได้ฟังคำอธิบายของพี่เถี่ยจู้ เจียงเฟิงก็ถึงกับพูดไม่ออกไปนิดหนึ่ง
เจียงเฟิง: “นี่มันวิธีเล่นพิเรนทร์อะไรกันเนี่ย? ยึดอาวุธลูกค้าไว้แล้วกุเรื่องขึ้นมาก็พอเข้าใจได้หรอก ยังไงผมก็เคยคิดจะทำแบบนั้นเหมือนกัน…”
เจียงเฟิง: “แต่ถึงขั้นทำให้มีหนามแหลมบนท่อนเนี่ย มันเกินไปแล้วนะ!”
เถี่ยจู้: (โกรธ)
เถี่ยจู้: “เอ่อ… ข้าไม่ได้พูดถึงหนามแหลมอะไรเลยนะ? เจ้าพูดเองทั้งนั้น! ข้าบอกว่าขนาดมันไม่ใหญ่เกินไปก็เล็กเกินไปต่างหาก!”
เจียงเฟิง: “อย่าไปใส่ใจรายละเอียดพวกนั้นเลยน่า~”
เจียงเฟิง: “ว่าแต่ ใหญ่ไปหน่อยก็ยังพอว่า… แต่ตีออกมาเล็กไปนี่ มันไม่ไหวมั้ง?”