กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ถ้าไม่มีปัญญาอันยิ่งใหญ่ละก็ นายไม่มีทางรับไหวหรอก มงกุฎของราชาแห่งปัญญาอ่อนน่ะ!”
พูดไปเจียงเฟิงก็ลูบหัวตัวเองอย่างภูมิใจไปด้วย จะสื่ออะไรก็ไม่ต้องบอกแล้ว……
แต่แล้ว
จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งขัดจังหวะเจียงเฟิงที่กำลังพึมพำกับตัวเอง
เสี่ยวอาเหมียว: “โฮก?” (แหวะ~~)
พอได้ยินเสียงเสี่ยวอาเหมียว เจียงเฟิงก็รีบยื่นมือไปตบตัวมันเบาๆ “กินเร็วไปหน่อยเหรอ? หรือเนื้อของเคานต์แห่งความมืดนี่แก่เกินไปเลยไม่อร่อย?”
เสี่ยวอาเหมียว: “โฮก……โฮก……” (ที่นายรับไหวก็เพราะนายมันปัญญาอ่อนอยู่แล้วล้วนๆ! เป็นมาตั้งหลายปี นายชินไปนานแล้ว……)