กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ดูเหมือนว่าเพราะได้ยินเสียงผิดปกติในฝูงหมู หัวหน้าเผ่าหมูป่าคนนั้นก็หยุดพูดลงทันที จากนั้นทำมือบอกให้เงียบ
จากนั้น ดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายดุร้ายก็กวาดมองเหล่าหมูบนแท่น และในน้ำเสียงดูเหมือนมีไอสังหารเย็นยะเยือก
“ใคร? เมื่อกี้ใครกรน?”
“ในช่วงเวลาน่าตื่นเต้นแบบนี้กลับหลับไปได้... ในเผ่าหมูแดงของข้ายังมีหมูแบบนี้อีกเหรอ??”
และในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งที่ชัดเจนว่าไม่ใช่เสียงที่หมูจะส่งออกมาได้ก็ดังขึ้นมาทันที
“ขอโทษนะ ฮ้าว~ เมื่อกี้ที่นายพูดมันน่าเบื่อเกินไป เลยเผลอหลับไป... เพราะงั้น นายอยากฆ่าผมหรือไง?”
เจียงเฟิงพูดพลางค่อยๆ ก้าวขึ้นแท่นสูง