กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ไอ้หมอนี่... อาวุธในมือมันน่ากลัวเกินไปแล้ว... ความเร็วในการออกท่าก็เร็วเกินไป... ใครมาเจอแบบนี้ก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น...”
หลังจากสั่งสอนลุงหมาป่าเสร็จ เจียงเฟิงก็เก็บไม้ตะบองกลับอย่างสดชื่นปลอดโปร่ง หันไปมองหนี่หนี่กับอีกคน แล้วยิ้มให้ทั้งสองคนเล็กน้อย
พอเห็นใบหน้าของเจียงเฟิงเผยรอยยิ้ม หนี่หนี่ก็อดรู้สึกตื้นตันจนดวงตาคลอขึ้นมาไม่ได้
“พี่ชายกูเฉี่ย... ขอบคุณที่ยื่นมือมาช่วยนะ”
“ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการขอบคุณที่เธอช่วยพูดแทนฉันในฟอรัมก็แล้วกัน แต่ว่า... พวกเธอไปทำให้พวกมันโกรธได้ยังไงกันแน่”
พอได้ยินเจียงเฟิงถาม หนี่หนี่จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดให้ฟัง