กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เช้าตรู่วันถัดมา เจียงเฟิงยังไม่ทันลุกจากเตียง โทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหัวเตียงก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล? ใครอะ…” เจียงเฟิงถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“ผมเอง โอวหยางเสี่ยวไป๋”
“หืม? เสี่ยวไป๋ มีอะไรเหรอ?” พอได้ยินว่าคนที่โทรมาคือโอวหยางเสี่ยวไป๋ เจียงเฟิงก็ตาสว่างขึ้นมาหน่อย เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าโอวหยางเสี่ยวไป๋โทรมาหา ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ๆ
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เจียงเฟิงเพิ่งพูดจบ เสียงถอนหายใจของโอวหยางเสี่ยวไป๋ก็ดังมาจากปลายสาย
“เฮ้อ… เจียงเฟิง นายยังจำมู่หรงเสี่ยวซีได้ใช่ไหม?”