ตอนที่ 2 อัปแต้มผิด

“ปัญญาประดิษฐ์บ้าอะไรเนี่ย ผมว่ามันคือปัญญาอ่อนชัด ๆ ขนาดไวยากรณ์ยังแยกไม่ออกเลย… บริษัทเถิงหลี่ยังกล้าบอกว่าปัญญาประดิษฐ์ในเกมนี้เทียบเท่ามนุษย์จริง ๆ เนี่ยนะ?”

หลังจากเจียงเฟิงนั่งเสียใจอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็ทำใจได้เล็กน้อย

“เรียกว่าราชันไปก่อนแล้วกัน” ถึงจะฟังดูไม่ตรงไปตรงมาและดุดันเท่าคำว่า “ราชัน” แต่ก็มีความยิ่งใหญ่แบบแปลก ๆ เป็นของตัวเอง

อิสระตามใจ ดูเหมือนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แต่จริง ๆ แล้วมั่นคงดุจหมาแก่… ถุย มั่นคงดุจขุนเขาไท่ซาน

“อืม เอาเถอะ ก็ไม่เลวนี่…”

หลังจากสะกดจิตและปลอบใจตัวเองอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเจียงเฟิงก็ลุกขึ้นและเริ่มสำรวจทิวทัศน์รอบตัว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ เขาดูเหมือนจะเป็นโรคสายตาสั้นขั้นรุนแรง จนมองสิ่งรอบข้างไม่ชัดเลยแม้แต่น้อย