กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 345 คุณก็อย่าเพิ่งลุกขึ้นเลย พักผ่อนให้ดีเถอะ
เจี่ยไหวฮวาถือหม้อใบเล็ก ต้มแป้งข้าวโพดเหลวให้ตัวเองหนึ่งหม้อ โดยไม่ได้ใส่เครื่องปรุงรสใด ๆ เลย แต่เจี่ยไหวฮวากลับซดมันได้อย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ...
เรื่องนี้ทำให้เจี่ยไหวฮวาอดนึกถึงตอนที่กินข้าวอยู่ที่บ้านไม่ได้ เดี๋ยวนางก็บ่นว่าจางสุ่ยใสเกลือน้อยไป เดี๋ยวก็บ่นว่าต้มของนานเกินไป...
ตอนนี้พอนึกดูแล้ว ชีวิตในช่วงเวลานั้นช่างดีเสียจริง...
แต่ตอนนี้กลับไปไม่ได้อีกแล้ว...
เจี่ยไหวฮวาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เทแป้งข้าวโพดคำสุดท้ายในหม้อเข้าปากด้วยอาการมือไม้สั่น จากนั้นก็เดินออกจากบ้านไปหยิบถังไม้สองใบที่วางอยู่หน้าประตู เพื่อไปตักน้ำที่บ่อ
นางตักน้ำใส่ถังจนเกือบครึ่งทั้งสองใบแล้วหาบไว้บนบ่า ทว่ายังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นในคราเดียว