บทที่ 325 ยิ้มแย้มพยักหน้ารับเสียทุกครั้ง

บทที่ 325 ยิ้มแย้มพยักหน้ารับเสียทุกครั้ง

เวลานี้เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงครึ่ง เหล่าคนงานในโรงงานยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ช่วงเวลานี้คนที่มาซื้ออาหารในโรงอาหารส่วนใหญ่จึงเป็นเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ในสำนักงาน โรงอาหารแห่งที่หนึ่งจึงยังมีคนไม่หนาแน่นนัก

"รองหัวหน้าแผนกต้วน..."

"สวัสดีครับรองหัวหน้าแผนกต้วน..."

"ฉี่ตงมาซื้อข้าวที่โรงอาหารเหรอจ๊ะ?"

ทันทีที่รองหัวหน้าแผนกต้วนถือปิ่นโตปรากฏตัวขึ้นในโรงอาหาร ก็มีผู้คนหลากหลายหน้าตาเข้ามาทักทายเขาไม่ขาดสาย มีทั้งคนที่เขารู้จักและคนที่ไม่รู้จัก

สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ ต้วนฉี่ตงคุ้นเคยจนชินชาไปนานแล้ว

เอาเป็นว่าสถานการณ์ในตอนนี้ก็คือ คนทั้งโรงงานเหล็กต่างรู้จักเขา แต่ตัวเขาเองกลับจำคนในโรงงานเหล็กได้ไม่หมด