บทที่ 307 กินครั้งกากหมู

บทที่ 307 กินครั้งกากหมู

พอหวางเถียนเซิงได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที "พ่อไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ เรื่องนี้ที่อวีลี่พูด ไม่เกี่ยวกับพ่อสักนิด!"

เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้ตนเองกับอวีลี่ต้องแบกรับหนี้สินก้อนนี้ ชีวิตหลังจากนี้ของทั้งคู่คงไม่ต้องอยู่กันพอดี

อวีลี่เองก็รู้ตัวว่าตนเองปากพล่อยเกินไป จึงหัวเราะแห้งๆ แล้วเอ่ยขึ้น "ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีเจตนาอื่นค่ะ..."

ทว่าปู่หวางและป้าหวางเวลานี้ใจเย็นเฉียบลงจนหมดสิ้นแล้ว หวางเถียนเซิงเป็นลูกชายคนโตของสองตายาย พวกเขาย่อมทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายและหัวใจให้กับหวางเถียนเซิงมากกว่าลูกคนอื่นๆ

หวางเถียนเซิงเป็นลูกคนแรกในบ้านที่สร้างครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝา ต่อให้ฐานะทางบ้านจะไม่สู้ดีนัก ประกอบกับอวีลี่เรียกสินสอดสูงลิบลิ่ว สองตายายก็ยังกัดฟันจัดงานแต่งงานให้จนสำเร็จ

แถมยังกลัวว่าลูกชายคนโตจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานได้ไม่สะดวกสบายนัก จึงอุตส่าห์จัดหาบ้านไม้หลังหนึ่งไว้ให้เป็นเรือนหอ

เวลานี้ในใจของป้าหวางเต็มไปด้วยความนึกเสียดาย...