บทที่ 296 แต่ฟางเว่ยกั๋วไม่ยอมนี่สิ....

บทที่ 296 แต่ฟางเว่ยกั๋วไม่ยอมนี่สิ....

เป็นไปตามคาด วันต่อมาฉางจิ่นเฉิงก็เริ่มลงมือ ช่วงกลางวันเขาอาศัยจังหวะที่คนในโรงอาหารไม่ทันสังเกต คว้าทรายกำมือหนึ่งโปรยลงไปในแป้งสาลี

พอถึงช่วงเที่ยง ในโรงอาหารก็มีเสียงคนงานด่าทอบิดามารดาหลุดออกมาไม่ขาดสาย

ฉางจิ่นเฉิงยืนฟังเสียงคนงานในโรงอาหารด่าทอพยายามต่อว่าฟางเว่ยกั๋วไม่หยุดอยู่ที่ด้านนอกโรงอาหาร บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ

ในเมื่อฟางเว่ยกั๋วตาไม่ถึงเอง ก็อย่าหาว่าเขาไร้ความปราณีเลย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าฟางเว่ยกั๋วคงต้องม้วนเสื่อกลับบ้านไปเร็วๆ นี้แน่

ในเวลานั้นเอง ลูกน้องตัวน้อยของฉางจิ่นเฉิงก็เพิ่งเดินเข้ามาในโรงอาหาร พอเห็นฉางจิ่นเฉิงเข้าก็รีบเข้ามาประจบประแจงทันที "หัวหน้าฉาง ท่านกลับมาจากเจียงเฉิงแล้วเหรอครับ!"