บทที่ 282 พรุ่งนี้เช้าพวกเราก็จะออกเดินทางกันแล้ว

บทที่ 282 พรุ่งนี้เช้าพวกเราก็จะออกเดินทางกันแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" โจวเซิ่งลี่มองต้วนฉี่ตงด้วยแววตาชื่นชม "รองหัวหน้าแผนกต้วน ที่แท้ก่อนหน้านี้ที่คุณดื่มกับพวกเราก็แค่แกล้งทำสินะครับ คุณคอแข็งขนาดนี้ เปิดหูเปิดตาผมจริงๆ เลย!"

ต้วนฉี่ตงได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะปลายจมูกแก้เก้อ "เจอคนแข็งก็ต้องแข็งสู้ เจอคนอ่อนก็อ่อนตามกันไปน่ะ..."

"ถ้าอย่างนั้นไม่รบกวนพวกคุณแล้วครับ รองหัวหน้าแผนกต้วน อาต้วน ผมขอตัวก่อนนะ..."

หลังจากโจวเซิ่งลี่เดินจากไปแล้ว ต้วนเหว่ยซานก็ถลึงตาจ้องมองต้วนฉี่ตง ตั้งใจจะเอ็ดตะโรสั่งสอนเขาอีกสักสองประโยค แต่พอมาคิดดูอีกที ทั้งรองผู้อำนวยการฉีและหัวหน้าหยางต่างก็เอ่ยปากชมเขาแล้ว ถ้าตัวเองยังจะไปดลบันดาลด่าทออะไรอีกก็คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก สุดท้ายจึงได้แต่ล้มเลิกความคิดนั้นไป

ทว่าลึก ๆ ในใจ เขากลับยังรู้สึกว่าต้วนฉี่ตงทำแบบนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก อีกฝ่ายอุตส่าห์มาคุยเรื่องธุรกิจ แต่ลูกชายบ้านตัวเองกลับใช้อารมณ์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย