บทที่ 266 นั่นก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก

บทที่ 266 นั่นก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก

ซุนหนิวลังเลใจอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเหอโข่วจนแทบจะเดินวนครบสบรอบ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าหมู่บ้านเหอโข่วไปจนได้

เขาเดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลจาง ประตูบ้านตระกูลจางเปิดอ้าเอาไว้ จางสุ่ยไม่อยู่ ในบ้านมีเพียงเจี่ยไหวฮวากำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ ส่วนเสี่ยวจินกับเสี่ยวชิวช่วยกันพับกล่องไม้ขีดไฟอยู่

เจี่ยไหวฮวาเห็นซุนหนิวเดินเข้ามา ใบหน้าก็ยิ้มแย้มต้อนรับราวกับเห็นญาติสนิทของตัวเอง "มาแล้วรึ"

ซุนหนิวพยักหน้าให้เจี่ยไหวฮวา "จางสุ่ยล่ะ"

ใบหน้าของเจี่ยไหวฮวายิ้มจนยับย่นเป็นดอกเบญจมาศ "นางออกไปทำงานข้างนอกแล้ว คาดว่าตอนมืดค่ำถึงจะกลับมา..."

"เป็นยังไง เรื่องที่คุยกันไว้ครั้งก่อน แกคิดทบทวนดูหรือยังล่ะ"

ซุนหนิวหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องโถง "ผมคิดทบทวนดีแล้วล่ะ ตกลงตามนี้ได้เลย"