บทที่ 262 262 เธอเป็นคนบอกเขาอย่างนั้นหรือ

บทที่ 262 262: เธอเป็นคนบอกเขาอย่างนั้นหรือ

หากไม่ใช่เพราะความเป็นห่วงลูก ๆ ป่านนี้เธอคงตายอยู่ในเหมืองหินไปนานแล้ว ตอนนี้กว่าจะออกมาได้ยากเย็น แต่กลับต้องมาเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกไปอีก จะไม่ให้เธอกลัวได้อย่างไร

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงร้องห่มร้องไห้ เดินก้าวสั้นก้าวยาวมุ่งหน้าไปยังบ้านของซุนหนิวด้วยความหวาดผวา

ทางด้านซุนหนิวเพิ่งจะเตรียมตัวกินข้าวเย็น จางสุ่ยก็ร้องไห้ฟูมฟายตามมาหาถึงหน้าประตู

"เรื่องของเราสองคนถูกแม่ของฉันรู้เข้าแล้ว..." ทันทีที่จางสุ่ยเดินเข้าประตูมา ก็นั่งลงแล้วเอาแต่ปาดน้ำตาไม่หยุด

ซุนหนิวได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนสะดุ้ง "นางรู้ได้อย่างไร หรือว่าเธอเป็นคนบอกนาง?"

ซุนหนิวเพิ่งจะมารู้ตัวเอาตอนนี้ว่าเรื่องแย่แล้ว เดิมทีเขาคิดจะตัดใจจากจางสุ่ยอยู่แล้ว