บทที่ 257 นั่นก็ยังไม่กล้าส่งเสียงออกมา

บทที่ 257 นั่นก็ยังไม่กล้าส่งเสียงออกมา

"พวกเธอสองคนแนบชิดติดกันขนาดนั้น ฉันจะมองผิดไปได้ยังไง!" เจี่ยไหวฮวา นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่บนพื้น พรางชี้ไปทางจางสุ่ย "นังสัปดนตัวนี้ อยากให้ฉันพูดเรื่องที่แกเคยทำเอาไว้ในเหมืองหินต่อหน้าทุกคนหรือไง!"

เวลานี้ฉู่พ่านพ่านพาหมออู๋มาถึงพอดี หลังจากหมออู๋มาถึงและเห็นจางสุ่ยนอนอยู่บนพื้นก็ตกใจมากเช่นกัน เขาคิดว่าคงเป็นเจี่ยไหวฮวาที่กำลังด่าจางสุ่ยอีกตามเคย ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่จางสุ่ยกลับมา เรื่องทำนองนี้มักเกิดขึ้นในหมู่บ้านอยู่เป็นประจำ

แต่คาดไม่ถึงเลยว่าวันนี้เจี่ยไหวฮวาลงไม้ลงมือจริง ๆ

หมออู๋แหวกฝูงชนเดินไปตรงหน้าจางสุ่ย เมื่อมือแตะลงบนแผ่นหลังของจางสุ่ยเบา ๆ ก็ได้ยินเธอดูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวดทันที คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน "นอกจากเจ็บแล้ว รู้สึกว่ามีตรงไหนชาจนไม่รู้สึกอะไรไหม"

จางสุ่ยส่ายหน้า "เจ็บค่ะ..."