บทที่ 247 ผมขอโทษต้วนหวา

บทที่ 247 ผมขอโทษต้วนหวา

ถ้าเธอมักมากไม่โลภมากจนเกินไป ต้วนหวาคงไม่ถึงกับตัดเยื่อใยกับครอบครัวเธอ และคงไม่ต้องไปทนลำบากตรากตรำอยู่ในเหมืองหินเป็นเวลานานขนาดนี้...

แต่เจี่ยไหวฮวากลับยังคงเร่งรัดบีบคั้นเธออยู่ข้าง ๆ "ถ้าแกไม่ไป งั้นตอนนี้ก็กลับบ้านสามีของแกไปซะ!"

"แม่!" จางสุ่ยกระทืบเท้า "แม่ช่วยเลิกบีบบังคับหนูสักทีได้ไหมคะ หนูเพิ่งกลับบ้านวันแรก แม่ปล่อยให้หนูได้พักผ่อนดี ๆ สักวันไม่ได้หรือไง?"

เจี่ยไหวฮวาเห็นจางสุ่ยทำท่าทางเช่นนั้น คอก็ยื่น ตาเบิกกว้าง "ทำไม ไปดัดสันดานที่ค่ายมาปีครึ่ง ปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้วสินะ?!"

"หรือว่าไปมีชู้รักอยู่ที่เหมืองหิน เลยดูแคลนฉันที่เป็นแม่คนนี้แล้ว? งั้นก็ตามไอ้ชู้รักของแกไปอยู่ด้วยเลยสิ!"