บทที่ 241 เธอเองก็มีความหยิ่งยศ

บทที่ 241 เธอเองก็มีความหยิ่งยศ

เมื่อพูดถึงหลิวเฟิ่งยิง ต้วนฉี่ตงในใจเองก็รู้สึกหดหู่ใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าป่านนี้หลิวเฟิ่งยิงจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

ส่วนหลิวเฟิ่งยิง ในเวลานั้นเธอกำลังเดินอย่างไร้จุดหมายอยู่บนถนนของจักรวรรดิอันไม่ลับตา

เดิมที ในวันนั้นหลังจากที่เธอและเจมส์ขึ้นฝั่งแล้ว เจมส์ได้พาเธอไปยังโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง และพาเธอนอนเล่นบนบกอย่างสนุกสนานตลอดทั้งวัน แต่ในเช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเจมส์ต้องการพาเธอกลับขึ้นเรือสินค้า เธอกลับร้องไห้และรั้งตัวเจมส์ไว้ โดยพูดอย่างไรก็ไม่ยอมกลับเด็ดขาด

ในปากเอาแต่พึมพำว่า "พวกเราไปกันเถอะ ไปให้ไกลๆ"

ตอนนี้เองเจมส์ถึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหลิวเฟิ่งยิง เขาเห็นหลิวเฟิ่งยิงร้องไห้อย่างเจ็บปวดเป็นพิเศษ แต่ภาษาต่างประเทศอันงุ่มง่ามของหลิวเฟิ่งยิงทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าหลิวเฟิ่งยิงต้องการจะสื่ออะไร