บทที่ 233 ใครพูดถึงเขาจะไม่ต้องชูนิ้วโป้งให้บ้างล่ะ

บทที่ 233 ใครพูดถึงเขาจะไม่ต้องชูนิ้วโป้งให้บ้างล่ะ?

"ช่วงหน้าที่ออกไปเนี่ย ในหมู่บ้านเรามีเรื่องเกิดขึ้นตั้งหลายเรื่อง..." เฝิงเซียงเฉี่ยวคีบอาหารใส่จานให้ต้วนฉี่ตง พร้อมกับเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ต้วนฉี่ตงเดินทางออกไปพรางด้วยสีหน้าเอ็นดู

"ลูกชายคนโตบ้านปู่หวางของลูกน่ะ แต่งเมียแล้วนะ ชื่อว่าอวี่ลี่ หน้าตาท่าทางสะสวยใช้ได้เลย..."

"ส่วนเจ้าหนูจวีเย่คนนั้น ช่วงนี้ดูท่าทางเจริญอาหารขึ้นหูจริงๆ เมียของลูกแทบจะมีนมให้ลูกกินไม่ทันแล้ว โชคดีที่แพะให้นมตัวนั้นยังพอใช้การได้ ช่วยผลิตนมออกมาได้ทัน..."

···

ต้วนฉี่ตงเคี้ยวอาหารไปพลาง ฟังเฝิงเซียงเฉี่ยวพูดคุยเรื่องสัพเพเหระให้ฟัง จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีความสุขอบอวลอยู่รอบตัว

การไม่ได้จากบ้านไปนานขนาดนี้ ทำให้ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าความสุขที่แท้จริงคือการมีเมียลูกและเตียงเตาอุ่นๆ ไม่ว่าเจ้าพวกอิงเจี้ยงจะใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อขนาดไหน แต่เขาก็ยินดีที่จะอยู่กินข้าวต้มยากจนกับคนในครอบครัวที่นี่ นั่นก็คือความสุขแล้ว!