บทที่ 215 หนีตามกันไป

บทที่ 215 หนีตามกันไป

วันรุ่งขึ้นตอนที่ทุกคนตื่นขึ้นมา ต่างก็รู้สึกปวดหัวกันเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะปล่อยตัวตามสบายกันมากเกินไปหน่อย หลิวเฟิ่งยิงอ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงไม่ได้ออกมาจากห้องเลยตลอดทั้งวัน อาหารการกินก็เป็นเจมส์ที่คอยยกไปส่งให้ถึงห้อง

เดิมทีต้วนฉี่ตงกับคนอื่น ๆ ตั้งใจจะไปส่งเอง แต่พอเห็นเจมส์กระตือรือร้นขนาดนี้ สุดท้ายก็เลยปล่อยให้เขาไปแทน

อันที่จริงเรื่องความคิดเล็ก ๆ ในใจของคนทั้งสองนั้น ทั้งต้วนฉี่ตงและหยางลี่ต่างก็รู้ดีแก่ใจ แต่เพราะได้รับผลกระทบจากบรรยากาศบนเรือ ทั้งสองคนจึงยินดีที่จะหลับตาข้างหนึ่ง ขอแค่ไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นก็พอแล้ว

ด้วยเหตุนี้หยางลี่ถึงกับเจาะจงมาหาต้วนฉี่ตงเป็นครั้งคราว เพื่อถามว่าต้วนฉี่ตงควรจะไปคุยกับหลิวเฟิ่งยิงสักหน่อยดีไหม ซึ่งต้วนฉี่ตงเองก็คิดว่าควรไปพูดคุยกับหลิวเฟิ่งยิงเช่นกัน แต่พวกเขาสองคนดันเป็นผู้ชายอกสามศอกเสียด้วย เรื่องบางเรื่องจึงยากที่จะเอ่ยปากพูดจริง ๆ