บทที่ 127 เหมืองหิน!

บทที่ 127 เหมืองหิน!

จางสุ่ยคิดว่าการที่ตนเองถูกส่งตัวมาที่เหมืองหินเป็นฝีมือของเหลียงยหวินเคอ หรือไม่ก็คนรักของหมอเถา ทำได้เพียงภาวนาให้พวกเขาหายแค้น และปล่อยนางไปหลังจากพ้นโทษแล้ว

ท้ายที่สุดตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ออกไปข้างหน้ายังไงก็ต้องหาหางานประทังชีวิตให้ได้ ถ้าหากพวกเขายังคงตามรังควานเธอไม่เลิก เช่นนั้นเธอก็คงต้องพบกับจุดจบอย่างแน่นอน

แต่เธอจะตายไม่ได้ ถ้าเธอตายไปแล้วลูก ๆ จะทำอย่างไร?

เพียงแค่คิดถึงตรงนี้ จางสุ่ยก็เผยแววตาเด็ดเดี่ยวออกมา "ฉันต้องมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้!"

น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าเหลียงยหวินเคอและหมอเถาต่างกำลังนับวันรอคอยให้เธอพ้นโทษออกมา!