บทที่ 120 ความรู้สึกติดค้างที่มีต่อเจียงเสว่!

บทที่ 120 ความรู้สึกติดค้างที่มีต่อเจียงเสว่!

หยางลี่มองดูผัดพริกหยวกใส่เนื้อและมันฝรั่งเส้นในกล่องข้าวของต้วนฉี่ตงด้วยความอิจฉา เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงอาหารทำเองธรรมดาๆ ทว่าสีสันกลับสดใสแถมยังมีกลิ่นหอมชวนน่ากิน

เมื่อมองกลับมาที่กล่องข้าวของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นกับข้าวที่ดีเช่นกัน แต่หน้าตาอาหารกลับเทียบกับของต้วนฉี่ตงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"ไอ้หนูเอ้ย แกช่างมีบุญเสียจริง เมียของแกมาฝึกฝนฝีมืออยู่ใต้รอยต่อของเฒ่าโจว" หยางลี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ส่วนคนบ้านข้านั้นทำอาหารไม่เอาไหนเอาเสียเลย ทั้งยังไม่ยอมเรียนรู้อีกด้วย..."

พูดมาถึงตรงนี้ หยางลี่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความปวดหัวไม่น้อย ตัวเขานั้นชื่นชอบของอร่อยๆ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว