บทที่ 106 ลูกฉันป่วย!

บทที่ 106 ลูกฉันป่วย!

ต้วนฉี่ตงกวาดตามองหลี่เถี่ยซานแวบหนึ่ง แสร้งทำเป็นลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก็พยักหน้ารับคำทันที

"ตกลง! หกเจี่ยวก็หกเจี่ยว!"

หลี่เถี่ยซานฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจและตื่นเต้น

"ขอบใจนะตงจื่อ! นายช่วยฉันไว้เยอะเลย!"

ต้วนหวาและต้วนเหว่ยซานไม่ได้ซักไซ้อะไรมากมาย ทั้งสองคนหาคานหาบมาหนึ่งอัน ใช้เชือกมัดหมูป่าเอาไว้แน่นหนา สอดคานผ่านเส้นเชือก สองพ่อลูกย่อเอว กัดฟันออกแรง แล้วแบกหมูป่าขึ้นบ่า!

"โอ้โฮ! ใช้ได้เลย! น่าจะมีสักสองร้อยกว่าชั่งได้มั้งเนี่ย!"

ตราชั่งถูกเปลี่ยนเป็นอันใหญ่แล้ว หลี่เถี่ยซานเป็นคนถือ โดยมีต้วนฉี่ตงคอยขยับลูกตุ้มชั่งอยู่ด้านหลัง

ลูกตุ้มชั่งนี้ถูกขยับอยู่หลายครั้งทีเดียวกว่ามันจะนิ่งสนิท

"กี่ชั่งล่ะ?"