บทที่ 82 ปล่อยให้กินอิ่มสักมื้อก็ดีแค่ไหนแล้ว!

บทที่ 82 ปล่อยให้กินอิ่มสักมื้อก็ดีแค่ไหนแล้ว!

คุณพระคุณเจ้าช่วย!

เป็นเรื่องจริงนี่นา!

ไอ้พวกของในทะเลสาบพวกนั้นหาเงินได้จริงๆ ด้วย!

"ฉันเอาด้วย! ให้ฉันก่อน! เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปงมในทะเลสาบต่อ!"

"ทำไมต้องให้แกก่อนล่ะ ฉันมาก่อน ก็ต้องให้ฉันก่อนสิ!"

"โอ๊ย! ชนฉันซะคว่ำเลย! ให้ฉันก่อนเถอะ ลูกฉันจะเลิกเรียนแล้ว ฉันต้องรีบกลับไปทำข้าวให้เขา!"

...

ผู้คนส่งเสียงโวยวายกันเซ็งแซ่ ต้วนเหว่ยซานกับเฝิงเซียงเฉี่ยวทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

ต้วนฉี่ตงส่งสายตาให้หลี่จวิน เจ้าตัวก็เข้าใจทันที