บทที่ 45 ไม่พังเหรอ

บทที่ 45 ไม่พังเหรอ?

แม้ว่าในห้วงมิติตัวเองจะยังเหลือหมูสี่ตัวกับหมีดำอีกหนึ่งตัว รวมทั้งเงินอีกสี่ร้อยสามสิบสี่จุดสี่หยวน แต่ก็ไม่มีใครรังเกียจหรอกว่าจะมีเงินมากเกินไป

พอได้ยินว่าจะพาขึ้นเขาด้วย หลี่จวินก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที "พี่ตง งั้นก็ตามนี้ ปรึกษากันตามนี้ บ่ายนี้พาผมเข้าภูเขาด้วยนะ"

"อืม เอาปืนล่าสัตว์ของพ่อแกไปด้วยล่ะ"

ยุคสมัยนี้ โดยพื้นฐานแล้วทุกครอบครัวต่างก็มีปืนล่าสัตว์กันทั้งนั้น

ดังนั้นหลี่จวินจึงพยักหน้ารัวๆ "เข้าใจแล้ว งั้นผมกลับบ้านก่อน เดี๋ยวบ่ายๆ ค่อยมาหาพี่"

"ได้"

พอส่งคนกลับไปแล้ว ต้วนเหว่ยซานกับเฝิงเซียงเฉี่ยวก็เดินมานั่งข้างๆ เขา "ตงจื่อ หรือว่าอย่าเข้าภูเขาไปเลย มันอันตรายเกินไป