บทที่ 102

บทที่ 102

ไป๋เสี่ยวจิ่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ซุกตัวอยู่ภายในอ้อมอกของหลี่ลั่ว

ยามได้ยินคำพูดที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความองอาจของเด็กหนุ่ม ราวกับว่าความคับข้องหมองใจก่อนหน้านี้ได้พบที่พึ่งพิง ทำให้นางขอบตาร้อนผ่าวและจมูกรู้สึกแสบยิบ

บุรุษเบื้องหน้าผู้นี้ แม้จะสวมหน้ากากอสุราอยู่ ทว่าไป๋เสี่ยวจิ่วกลับรู้สึกว่าหลี่ลั่วในยามนี้ช่างอ่อนโยนและเข้าถึงง่ายเหลือเกิน

"จี๊ดๆๆ มนุษย์ผู้ฝึกตนสารเลว จงแตกสลายไปซะ!"

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้น ราชันมารดาหนูทองม่วงมีสภาพคล้ายคนสติหลุด เล็บทั้งสองข้างตะกุยปัดป่ายอย่างบ้าคลั่ง

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

เสียงการปะทะกันของโลหะดังระงมไม่ขาดสาย ร่างของมันเต็มไปด้วยรอยกระบี่ ทว่าสุดท้ายก็สามารถฉีกกระชากการห่อหุ้มของพลังกระบี่วิชาหมื่นกระบี่หวนคืนสู่ต้นกำเนิดออกได้สำเร็จ

แล้วกระโดดหนีออกมา

"เปิด!"