บทที่ 96

บทที่ 96

ในเวลานี้ ทุกคนต่างมองหลี่ลั่วด้วยสายตาแปลกประหลาด รวมถึงมู่หว่านชิง องค์หญิงน้อยแห่งเผ่าชิงมู่ด้วย

มนุษย์ผู้นี้ สมองมีปัญหาไปแล้วหรือ?

อีกเดี๋ยวก็จะถูกราชันสุนัขดำใหญ่กลืนกินอยู่แล้ว แต่กลับยังยืนหัวเราะโง่ ๆ อีกหรือ?

"หว่านชิง รีบถอยไปกับข้าเร็ว"

จู่ ๆ เจินเหรินกวนหลานก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้างดงามพลันเผยแววยินดี มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ขณะมองแผ่นหลังอันสง่างามของคนผู้นั้น

เจ้าคนร้าย ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง

แต่ข้ากลับชอบยิ่งนัก

เจินเหรินกวนหลานพึมพำในใจ

"โฮ่ง ๆ มนุษย์ตัวจ้อยไร้ค่า เลิกดิ้นรนเสียเถอะ จงเข้ามาอยู่ในชามของราชันผู้นี้แต่โดยดี"