บทที่ 94

บทที่ 94

"นี่..."

เมื่อหลี่ลั่วและเจินเหรินกวนหลานก้าวเข้ามา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงความเสียหายระเกะระกะทั่วบริเวณ

กิ่งไม้จำนวนมากกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น บนกิ่งเหล่านั้นบางกิ่งมีร่องรอยการแผดเผาจนไหม้เกรียม

ส่วนบางกิ่งกลับคล้ายถูกคมดาบตัดผ่าน รอยตัดเรียบเนียนยิ่งนัก

"โครม โครม โครม"

ไกลออกไป ยังคงมีเสียงการต่อสู้ดังแว่วมา

"ไปกันเถอะ"

ในดวงตางดงามของเจินเหรินกวนหลานฉายแววร้อนรนวาบหนึ่ง

เนื่องจากสายสัมพันธ์อันดีระหว่างบิดาของนางกับประมุขเผ่าชิงมู่ นางจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเผ่าชิงมู่ไม่น้อย