บทที่ 91

บทที่ 91

เมื่อก้าวออกมาจากยอดเขากวนหลาน หลี่ลั่วก็มีสีหน้ายิ้มแห้งระคนจนใจ

ทั้งสองตกลงกันไว้ว่า อีกสามวันให้หลังจะเดินทางไปพร้อมกันยังเผ่าชิงมู่ในมหาขุนเขาแสนลูก

แม้ว่าเจินเหรินกวนหลานผู้นี้จะดูอ่อนหวานสง่างามและมีกิริยาดุจเซียนผู้หลุดพ้น

ทว่า ไฉนเขากลับรู้สึกว่าบุญคุณที่นางช่วยเหลือตนครั้งนี้ ดูคล้ายกับหลุมพรางที่นางขุดดักรอไว้กันเล่า?

กระนั้น หลี่ลั่วก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

ท้ายที่สุดแล้ว ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน พลังฝีมือคือรากฐานที่แท้จริง เว้นเสียแต่ว่าเจินเหรินกวนหลานผู้นี้จะนึกอยากกินเนื้อของเขาด้วยเช่นกัน

【[ติ๊ง แจ้งเตือนด้วยความปรารถนาดี นายท่านน้อยสามารถพัฒนาเจินเหรินกวนหลานให้เป็นคู่บำเพ็ญสำรองได้นะเจ้าคะ]】

ในจังหวะที่หลี่ลั่วกำลังก้าวเดินเหินเวหา และบินออกจากยอดเขากวนหลานท่ามกลางสายตาอันเว้าวอนของเหล่าพี่สาวเซียนผู้เลอโฉม

ฉับพลันนั้น