บทที่ 55

บทที่ 55

ยามวิกาล มืดมิดดั่งหมึกน้ำ

เลือนรางคล้ายมีเสียงสายลมพัดหวีดหิวอยู่ภายในห้วงมิติว่างเปล่า

คืนเดือนมืดลมแรง คือยามวิกาลแห่งการฆ่าฟัน

ทว่าหลังจากสิ้นเสียงของหลี่ลั่ว รอบกายกลับเงียบสงบ ราวกับว่าไม่มีผู้ใดซ่อนตัวอยู่เลยแม้แต่น้อย

"ไม่ยอมออกมาจริงๆ หรือ"

สีหน้าของหลี่ลั่วราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าในนัยน์ตาอันล้ำลึกมืดมิดคู่นั้น กลับทอประกายความเย็นเยียบสายหนึ่งออกมา

"หึ... ขัดขวางเรื่องดีของพวกเจ้าสินะ"

เสียงหนึ่งเอ่ยเย้าแหย่

"ไอ้หนุ่ม ประสาทสัมผัสด้านพลังวิญญาณเฉียบคมนัก"