บทที่ 39

บทที่ 39

"เฮ้อ..."

ร่างของหลี่ลั่วถูกลั่วชิงเฉิงสวมกอดเอาไว้ แม้ว่าสัมผัสจะนุ่มสบายไม่น้อย

ทว่า ชุดของเขาเพิ่งซักมาใหม่ ๆ นะ อย่าให้มีน้ำมูกเปื้อนเข้าล่ะ

"เป็นข้าที่ช่วยชีวิตเจ้าไว้นะยะ"

แม้ว่าหลี่ลั่วจะอยากพูดว่าอย่าทำให้เสื้อผ้าของเขาต้องเปรอะเปื้อน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกไป

เมื่อได้ยินดังนั้น

"ฮือ ๆ..."

คล้ายกับว่าลั่วชิงเฉิงจะนึกถึงเรื่องชอกช้ำระกำใจบางอย่างขึ้นมาได้ นางจึงยิ่งรู้สึกเศร้าโศกเสียใจหนักขึ้นไปอีก

แต่ในใจกลับกำลังพึมพำว่า "ขายหน้าคนอื่นตายชัก ฮือ ๆ น่าอายชะมัด เขายังไม่ได้เห็นหรอกใช่ไหมนะ"