บทที่ 19

บทที่ 19

"นี่ ช่างเป็นกลิ่นอายวิถีกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!"

"วิถีกระบี่ของคนผู้นี้ เหนือล้ำกว่าข้าถึงสิบเท่า!"

เจี้ยนเฉินเบิกตากว้าง แผดร้องอยู่ในใจ

"พี่เจี้ยนเฉิน ข้าว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยเจ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่นี้คล้ายกับรับรู้ถึงการมีอยู่ของข้าด้วยซ้ำ"

ในยามที่เจี้ยนเฉินกำลังตื่นตะลึง เสียงอันไพเราะราวกับเสียงทิพย์ก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเด็กหนุ่ม

"ว่าอย่างไรนะ! คนผู้นี้กระทั่งสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของน้องฉานได้ด้วย!"

เจี้ยนเฉินตื่นตะลึง ในขณะเดียวกัน แววตาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและตำหนิตนเอง พร้อมกับกล่าวว่า "ล้วนเป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์ ถึงทำให้คนผู้ทำร้ายกายกระบี่ที่เจ้าอาศัยอยู่!"

ภายในจิตใจของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด