บทที่ 13

บทที่ 13

"ท่านอาจารย์, ตรงนั้นยังมีหญ้าเซียนหลิงอยู่อีกหนึ่งต้นเจ้าค่ะ"

จีเยว่เอ๋อร์ราวกับภูตสาวแห่งขุนเขา ทิ้งสายลมหอมไว้เบื้องข้างหลี่ลั่ว ร่างของเด็กสาวไปปรากฏอยู่ ณ เบื้องไกลแล้ว

นางส่งหญ้าวิเศษที่เปล่งประกายแสงดวงดาวระยิบระยับและงดงามยิ่งต้นหนึ่งให้แก่หลี่ลั่วด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

เนื่องจากการวิ่งวุ่น ทำให้จีเยว่เอ๋อร์มีเม็ดเหงื่อหอมผุดพรายขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้างดงามน่ารักเอิบอิ่มด้วยสีระเรื่อ ยืนอยู่เบื้องหน้าหลี่ลั่ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียนเทียนแล้ว ใครจะคาดคิดว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะเติบโตขึ้นอีกรอบ

เมื่อเข้าใกล้ จึงสามารถสูดดมกลิ่นกายหอมจางๆ ของเด็กสาวได้ ชวนให้หลี่ลั่วอดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย

"แม่นางน้อยผู้นี้ นับวันยิ่งดูงดงามหยาดเยิ้มขึ้นทุกทีแล้วจริงๆ"

หลี่ลั่วรีบกดความคิดฟุ้งซ่านในใจลงไปอย่างเร่งรีบ