487 - บทที่ 487 ต้าฟ่านเทียน

บทที่ 487 ต้าฟ่านเทียน

-----------------------------------------

เมฆาอาบแสงทองล่องลอย กลิ่นธูปหอมอบอวลไปทั่ว สายแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาดุจเสาเพลิงที่เชื่อมต่อกับสรวงสวรรค์

ยอดเขามากมายลอยละล่องอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ

บนเกาะลอยฟ้าเหล่านั้นมีเสียงสวดมนต์ดังกังวานแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งพุทธะ ราวกับกลุ่มเมฆที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ก่อให้เกิดทัศนียภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ

เกาะลอยฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งหมดมีนามว่าเขาพระสุเมรุ

สถานที่แห่งนี้คือที่พำนักของ พระพุทธองค์ผู้เป็นอมตะ ผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ และยังเป็นศูนย์กลางของโลกใบนี้อีกด้วย

ในเวลานี้เอง

บัลลังก์ที่ว่างเปล่ามานานนับหมื่นปีพลันปรากฏจุดแสงสีทองขึ้น จากนั้นแสงนั้นก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นร่างมนุษย์ และก่อตัวขึ้นเป็นเงาพระพุทธรูปขนาดมหึมา

พระพุทธรูปองค์นี้หากไม่นับเส้นผมที่เป็นม้วนขดแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกก็ไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไปมากนัก