390 - บทที่ 390 ในเมื่อรนหาที่ตาย ก็จงส่งพวกเจ้าไปลงนรกเสียเถิด

บทที่ 390 ในเมื่อรนหาที่ตาย ก็จงส่งพวกเจ้าไปลงนรกเสียเถิด

-----------------------------------------

หลินฟานมองกลุ่มคนที่ล้อมเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้”

เขายังคงยิ้มแย้ม เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วบริเวณ

เมื่อคำพูดนี้เข้าสู่โสตประสาทของทุกคน ต่างคนต่างก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

เอาจริงดิ?

ตอนนี้แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับฮว่าเสินแล้วอย่างไร? ในกลุ่มคนที่ล้อมแกอยู่นี้ มีคนระดับฮว่าเสินเกินห้าคนเสียด้วยซ้ำ

จะตายอยู่แล้วยังมีอารมณ์มายิ้มอีก คนผู้นี้เป็นคนสติไม่ดีหรืออย่างไร?

ทุกคนไม่กล้าส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่ในใจต่างก่นด่ากันไม่หยุด