227 - บทที่ 227 ลงมืออีกครั้ง วิชาดาบซากแห้งดับสูญ เจดีย์ดับสูญ

บทที่ 227 ลงมืออีกครั้ง วิชาดาบซากแห้ง:ดับสูญ, เจดีย์ดับสูญ

-----------------------------------------

ผมยาวสลวย ใบหน้ากร้านโลก มือถือกระบี่เล่มยาว จ้องมองไปยังเบื้องหน้า

เจี้ยนคูยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวราวกับจอมยุทธ์กระบี่ที่ยืนตระหง่านบนยอดเขาเดียวดายท่ามกลางสายลม แววตาของเขาหม่นแสง หากสังเกตให้ดีจะพบว่าในดวงตาคู่นั้นราวกับแฝงไว้ด้วยความอ้างว้างอันไร้ที่สิ้นสุด

เส้นผมของเขามีสีดำสลับขาว เส้นผมสีขาวแทรกซึมอยู่ท่ามกลางเส้นผมสีดำ ยามปลิวไสวไปตามแรงลมกลับยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ผ่านพ้น

เขาดูเป็นคนแปลกแยกแต่กลับมอบความหวังอันแน่วแน่ให้แก่ผู้คน หากสังเกตอย่างละเอียด จะพบว่าภายใต้ความเงียบเหงาที่แห้งแล้งนั้นยังแฝงไว้ด้วยประกายแห่งชีวิตที่ริบหรี่