127 - บทที่ 127 หลินอวี้เอ๋ย พวกเรามาส่งเจ้าแล้ว

บทที่ 127 หลินอวี้เอ๋ย พวกเรามาส่งเจ้าแล้ว

-----------------------------------------

บนสมรภูมิ

สภาพโดยรอบพังพินาศยับเยิน

หลุมขนาดใหญ่ลึกกว่าสิบเมตรและมีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตรปรากฏขึ้นบนพื้นดิน

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปไกลกว่าสิบไมล์

ผู้คนที่เพิ่งหนีกลับมาถึงฐานทัพได้ยินเสียงดังกล่าว ต่างคนต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันไป

บางคนรู้สึกซาบซึ้ง บางคนโศกเศร้า และบางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

"หลินอวี้เอ๋ย เจ้าอย่าได้ตายเชียวนะ!"

"ทำไมเจ้าถึงได้บุ่มบ่ามขนาดนี้? จะระเบิดตัวเองไปทำไมกัน?"