กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 81 สถานการณ์ผันผวน พายุคลั่งกำลังก่อตัว
-----------------------------------------
หลังจาก โจวหยาง กลับถึงบ้าน เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ก่อนจะหยิบ น้ำเต้าเหล้า ขึ้นมาจิบอย่างสำราญใจ
เมื่อดื่มจนได้ที่ เขาก็เริ่มฮัมเพลงพื้นบ้านที่ไปจำมาจากไหนก็ไม่ทราบ
“ยามเดือนสามช่างชวนให้หวั่นไหว ข้าเห็นแม่นางน้อยช่างงดงามและเยาว์วัย ผิวพรรณผุดผ่องนวลเนียน โอ้ แม่นางของข้าเอ๋ย เจ้าช่างไร้การป้องกันเสียจริง แม่สาวน้อย เจ้าทำให้ผู้คนหลงใหลไปกี่คนกันนะ”
เขาทั้งฮัมเพลงทั้งเคาะเก้าอี้เป็นจังหวะอย่างอารมณ์ดี
เมื่อฮัมเพลงจบ เขาก็นึกถึง หลินอวี้ ขึ้นมา จึงพึมพำกับตัวเองว่า “ป่านนี้ หลินอวี้ กำลังทำอะไรอยู่นะ?”
เมื่อนึกถึง หลินอวี้ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปที่ลานบ้าน ร่างกายเปล่งแสงสีขาวจางๆ ก่อนจะลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ