กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 271 ร้านเครื่องเงินเป่าฉี
เถ้าแก่ของร้านเครื่องเงินเป่าฉีเองก็เป็นสตรีวัยกลางคนคนหนึ่ง เห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงรีบยิ้มประจบกล่าวว่า “ท่านลูกค้า ร้านของพวกเราแต่ไหนแต่ไรขายเพียงเครื่องประดับทำใหม่ จะขายของมือสองได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
ลูกค้าจะซื้อขายแลกเปลี่ยนกันเองเป็นการส่วนตัวนั่นก็เรื่องหนึ่ง ทว่าร้านเครื่องเงินนำของมือสองมาขาย ย่อมเป็นการทุบป้ายชื่อเสียงร้านตนเองแท้ ๆ
“หรือว่าข้าจะใส่ความพวกเจ้าได้ หรือเห็นว่าข้าเป็นคนต่างถิ่นจึงคิดรังแกกัน” ลูกค้าผู้นั้นวางกล่องลงตรงหน้า “พวกเจ้าตรวจดูเอาเอง ดูสิว่านี่เป็นเครื่องประดับชุดที่ขายออกจากร้านพวกเจ้าหรือไม่”
เถ้าแก่เปิดกล่องออก ตรวจดูลายสลักเว้าและฝีมือช่างบนเครื่องประดับ ย่อมเป็นผลงานจากร้านเครื่องเงินเป่าฉีจริง ๆ