กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 240 บทกวีสั่งลา
เพียงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ฟู่ซีก็แทบอยากจะอาเจียนออกมา
นางเคยคิดว่าฟู่เซียวเหนียนเป็นพี่ชายจริง ๆ แม้จะเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ทว่าหลายสายตระกูลอาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน พี่ชายแท้ ๆ กับพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ย่อมสนิทสนมไม่ต่างกัน
จนกระทั่งฟู่เซียวเหนียนอาศัยช่วงที่นางไม่ระแวดระวัง เริ่มหลอกล่อ ข่มเหงรังแก และทรมาน นางจึงได้รู้ว่าฟู่เซียวเหนียนมีจิตใจโสมมเยี่ยงนี้
น่าสะอิดสะเอียน น่าสะอิดสะเอียน น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก!
ฟู่ซีกอดแขนตนเองไว้แน่น ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะสามารถปกป้องตนเองได้
นางเคยคิดหาหนทาง เคยพยายามหลบเลี่ยง แต่ล้วนไร้ประโยชน์ ยามนั้นฟู่เซียวเหนียนเป็นผู้สืบทอดของจวน หากเรื่องรั่วไหลออกไป นางคงมีเพียงจุดจบคือ “ป่วยตาย” เท่านั้น
อดทนมานานหลายปี ในที่สุดนางก็หาโอกาสได้แล้ว!
เมื่อเห็นว่านางกำลังจะเปิดโปงเรื่องราวจนหมดเปลือก ใต้เท้าฟู่ก็ผุดลุกขึ้นแล้วตบฟู่ซีอย่างรุนแรงไปหนึ่งฝ่ามือ จนมุมปากของนางมีเลือดซึม