ตอนที่ 146 ตักเตือนไทเฮา

ตอนที่ 146 ตักเตือนไทเฮา

ทว่าหากนางไม่เกลี้ยกล่อม ภาพลักษณ์บุปผาแห่งถ้อยคำที่สร้างมาตลอดของตนก็คงยากจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

บนทางกลับ นางใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมา พบว่าตนเองล้วนไร้หนทางทั้งสิ้น

ความขัดแย้งของสองแม่ลูก พูดคุยเปิดอกกันย่อมดีที่สุด ให้คนกลางมาคอยถ่ายทอดคำ คนกลางมิใช่ต้องทนรับความอัดอั้นระหว่างกลางหรือไร

ตอนที่นางออกจากตำหนักเฉียนเจ๋อ คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความครุ่นคิดลึกซึ้ง จนลี่เจาอี๋มองเห็นเข้าพอดี

ลี่เจาอี๋เองก็ถูกปิดประตูใส่เช่นกัน กำลังคิดว่าควรถอยทัพให้ทันท่วงที หรือจะปักหลักเฝ้าต่อดี พลันเห็นเสียนเฟยเดินจากไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง

ความคิดในใจของนางพลันขยับไหว รีบตามไปทันที

เห็นเพียงเสียนเฟยออกจากตำหนักเฉียนเจ๋อ ก็เดินตรงไปยังตำหนักฝูโซ่ว แหงนมองป้ายอักษรของตำหนักฝูโซ่ว พลางพึมพำเสียงแผ่ว “ตักเตือน ตักเตือน จะตักเตือนอย่างไรกันแน่นะ!”