กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 ฮูหยินหานเข้าวัง
“เสี่ยวลิ่วในสายตาของข้าน่ะ คือก้อนทองล้ำค่าที่รักเท่าไรก็ไม่พอ ต่อให้ไปคลุกโคลนบนพื้น ก็ยังดูเฉลียวฉลาดน่ารักน่าเอ็นดู แต่ข้าก็รู้แจ้งแก่ใจดี ข้ามองเขาเป็นก้อนทองล้ำค่า คนอื่นอาจไม่ได้มองเช่นนั้น ในสายตาผู้อื่น เขาก็แค่ก้อนดินโง่เง่าเต่าตุ่นก้อนหนึ่งเท่านั้น”
หานซูอี๋เอ่ยเสียงเบา “ข้าไม่ถึงกับแยกแยะเรื่องแค่นี้ไม่ออกหรอก อีกอย่าง ในวังมีเด็กเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน ย่อมเป็นเรื่องดียิ่งกว่า”
เด็กมีมากขึ้น สายตาที่จับจ้องก็ย่อมลดน้อยลง โอกาสที่จะต้องเผชิญกับเล่ห์กลแผนการร้าย ก็ย่อมลดน้อยลงไปด้วย
ฮุ่ยเฟยพยักหน้า “เจ้าคิดเช่นนี้ได้ก็ดีแล้ว เมื่อครู่ข้ายังกังวลว่าเจ้าจะรู้สึกผิดหวังเสียใจอยู่เลย”
หานซูอี๋แสร้งทำเป็นโกรธ “ข้าเป็นคนใจแคบถึงเพียงนั้นเชียวรึ!”
“ไอ้หยา ๆ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ไม่มีทางเป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!”
ฮุ่ยเฟยถูกนางเย้าแหย่จนต้องรีบยอมรับผิด ทั้งสองหัวเราะฮ่า ๆ กันไปตลอดทางจนกระทั่งกลับตำหนัก