กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 112 ผีหลอก
ยามเดินข้ามผ่านสวนดอกไม้ ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์ กลางวันมองดูเป็นบุปผาใบไม้ร่มรื่น เงาไม้เขียวขจีพริ้วไหว ทว่าพอถึงยามค่ำคืน บรรดาไม้ดอกไม้เหล่านี้กลับแยกเขี้ยวระบำกรงเล็บ พิลึกพิลั่นยิ่งนัก
ชิงอวิ๋นที่ประคองแขนหานซูอี๋อยู่ มองดูเงาไม้ตลอดเส้นทาง พลางสะท้านสั่นเทาอย่างรุนแรง
“เป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ บ่าวไม่ค่อยได้เดินทางยามค่ำคืน จึงไม่คุ้นชิน” ชิงอวิ๋นอธิบาย
“อย่าตื่นตระหนก ค่อย ๆ เดินก็พอ พวกเรามีคนตั้งมากมายขนาดนี้” หานซูอี๋สั่งให้จินติ้งชูโคมไฟขึ้นสูงอีกหน่อย พยายามส่องสว่างให้ครอบคลุมพื้นที่มากขึ้น
ทว่าในยุคสมัยที่ไร้มลภาวะทางแสง ยามค่ำคืนนั้นมืดสนิทจริง ๆ มืดจนยื่นห้านิ้วออกไปยังมองไม่เห็น แสงโคมไฟส่องสว่างได้เพียงพื้นที่จำกัดเท่านั้น