บทที่ 265: อารยธรรมชั้นสูงในยุครุ่งเรืองถึงขีดสุด!

บทที่ 265: อารยธรรมชั้นสูงในยุครุ่งเรืองถึงขีดสุด!

หลังจากลู่อวิ๋นจากไป สีหน้าของพานลี่ซานก็ดูหม่นหมองลงเล็กน้อย

เขาจ้องมองพื้นที่เล็กๆ ตรงหน้าซึ่งลู่อวิ๋นเคยยืนอยู่ก่อนจากไปอย่างเหม่อลอย ภายในใจไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

บางทีอายุอานามของเขาอาจมากเกินไปจริงๆ สมองจึงไม่ปราดเปรียวเหมือนแต่ก่อน ก่อนที่ลู่อวิ๋นจะจากไป เดิมทีเขายังมีบางอย่างอยากพูด ทว่าพอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก กลับลืมไปเสียว่าคืออะไร

แต่ถึงอย่างไร เขาก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว หากเกิดอาการสมองไม่ปลอดโปร่งขึ้นกับตนเองจริงๆ มันคงประหลาดเกินไป

จนถึงตอนนี้ พานลี่ซานก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเองต้องการพูดอะไรกับลู่อวิ๋น

แต่ไม่นานนัก หลังจากหัวเราะเยาะตนเองอย่างขมขื่น เขาก็ก้มหน้าลงมองเอกสารในมือ แล้วเริ่มทำงานต่อทันที

เช่นเดียวกับที่ลู่อวิ๋นพูดไว้...

ทุกสิ่งที่ได้รับจากสงครามครั้งนี้จำเป็นต้องได้รับการจัดระเบียบอย่างรวดเร็ว ยิ่งเขารวบรวมข้อมูลได้เร็วเท่าไร ก็ยิ่งสามารถเตรียมพร้อมรับมือมหันตภัยครั้งใหญ่ที่มนุษยชาติกำลังจะเผชิญในครั้งต่อไปได้มากขึ้นเท่านั้น

"โอลิมปัสยังไม่ใช่สภาวะสูงสุดอย่างนั้นหรือ..."