กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 258: เทพีมารดาแห่งปฐพี
ลู่อวิ๋นยังคงยืนอยู่ภายในวิหารจูปิเตอร์ หมอกสีม่วงที่ลอยมาจากตะวันออกผืนนั้น ได้พลิกสถานการณ์ของสนามรบโดยฉับพลัน และในชั่วพริบตานั้นเอง ดูราวกับว่ามนุษยชาติกับสิ่งมีชีวิตจากตำนานกรีกเหล่านี้ ได้บรรลุความสมดุลด้านกำลังรบแล้ว
เขามองออกไปยังท้องฟ้าอันไกลโพ้นด้วยความตกตะลึง ภายใต้แสงอาทิตย์ของคืนขั้วโลกที่สว่างราวยามอัสดง ห้วงอารมณ์ในใจของเขาซับซ้อนเหลือคณา
แสงอบอุ่นที่เคลือบคลุมอยู่เหนือผืนธารน้ำแข็งนี้ ทำให้ในใจเขาเอ่อล้นด้วยสีสันแห่งความหวังและชัยชนะ
"พวกเรากำลังจะชนะแล้วงั้นเหรอ?"
เหล่าผู้คนที่กำลังอาบเลือดต่อสู้เพื่อมนุษยชาติในเวลานี้ ต่างก็มีวาสนาพานพบเป็นของตนเอง
พวกเขาล้วนเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง และในเวลานี้ พวกเขาได้มาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ เพื่อดิ้นรนช่วงชิงชัยชนะสุดท้ายให้แก่มนุษยชาติ
และบัดนี้... ในที่สุดก็ได้เห็นแสงอรุณแห่งชัยชนะแล้ว
ซุสเองก็กำลังมองไปยังที่ไกลโพ้นเช่นเดียวกับลู่อวิ๋น ทว่าความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขากลับน้อยกว่าลู่อวิ๋นอย่างเทียบกันไม่ได้ กลับเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความสับสนงุนงง
"มนุษย์... ทำได้ถึงขั้นนี้จริงๆ หรือ?"