กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 220: แสงเรืองรองของมนุษยชาติ
"ที่นี่คือศูนย์หลบภัยหมายเลขหนึ่ง"
"และก็เป็นแห่งสุดท้ายแล้ว"
น้ำเสียงของถงถงเจือความขมขื่น แววตาที่เดิมทีเปี่ยมด้วยความมองโลกในแง่ดีกลับเลือนหายไปในพริบตา
แต่ไม่นานก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
หลังจากลู่อวิ๋นได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเขาก็พลันบีบรัดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
ศูนย์หลบภัยแห่งสุดท้ายของมนุษยชาติ?
ตลอดหลายปีมานี้...
แท้จริงแล้วมนุษย์ต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง?
เวลานี้ ถงถงเก็บกลิ่นอายทั้งหมดของตนกลับไป จากผู้บำเพ็ญเพียรหญิงขั้นหยวนอิงผู้ทรงพลังอย่างยิ่ง กลับคืนสู่รูปลักษณ์ของเด็กสาวข้างบ้านคนนั้น แล้วพาลู่อวิ๋นเข้าสู่รอยแยกภายในภูเขาคุนหลุน